Geoffrey Dean และ Ivan Kelly สรุปงานวิจัยที่ตามมาไว้ในบทความทบทวนปี 2546 ว่าความสัมพันธ์ระหว่างราศีกับความเปิดตัวที่ Mayo และคณะพบ หายไปในการศึกษารุ่นหลังเมื่อผู้ทดสอบไม่มีความรู้เรื่องโหราศาสตร์มาก่อน ทั้งสองอธิบายว่าความรู้เดิมเรื่องราศี "สามารถดันภาพที่คนมีต่อตัวเองให้เอนไปตามโหราศาสตร์" โดยอ้างงานของ Eysenck กับ Nias ปี 2525 และงานของ Jan van Rooij
กลไกที่เสนอไว้ใช้อธิบายได้ทั้งเรื่องความเปิดตัวและความหวั่นไหว คนที่อ่านมาหลายปีว่าราศีของตัวเองเป็นคนอ่อนไหว เวลาเจอคำถามว่า "คุณอารมณ์ขึ้นลงง่ายไหม" จะนึกถึงเหตุการณ์ที่ตรงกับคำบรรยายได้ก่อน แล้วตอบไปทางนั้น คะแนนจึงออกมาตามตำรา ทั้งที่ดวงดาวไม่ได้เป็นเหตุ
ทำไมความรู้เรื่องราศีทำให้คำตอบในแบบทดสอบเปลี่ยน
เพราะแบบวัดบุคลิกส่วนใหญ่ให้คนตอบเกี่ยวกับตัวเอง และคนตอบจากภาพที่ตัวเองมีอยู่ในหัว ภาพนั้นสร้างจากหลายแหล่ง รวมถึงคำบรรยายที่อ่านซ้ำมาหลายปี เมื่อคำถามกำกวมพอให้ตอบได้หลายทาง คำบรรยายที่คุ้นเคยจะช่วยตัดสินว่าควรตอบทางไหน ผลที่ได้คือคะแนนที่ตรงกับตำรา แต่สะท้อนความเชื่อของผู้ตอบมากกว่านิสัยที่ติดตัวมาแต่เกิด คำอธิบายเดียวกันยังใช้ได้กับคำบรรยายที่ฟังดูตรงกับทุกคน ซึ่งซีรีส์นี้เล่าไว้ในอีกบทหนึ่ง
ป้ายที่ผู้บริหารติดให้คนในทีม
กลไกเดียวกันเกิดได้ในที่ทำงาน หัวหน้าที่เรียกลูกน้องว่า "สายเก็บตัว" "สายขี้น้อยใจ" หรือ "สายเดาใจยาก" กำลังส่งคำบรรยายให้คนคนนั้นซ้ำทุกวัน คนที่ถูกเรียกแบบนี้นาน ๆ อาจเริ่มมองตัวเองตามป้าย และคนรอบตัวก็ตีความพฤติกรรมของเขาผ่านป้ายนั้น ผู้บริหารที่อยากให้คนในทีมเปลี่ยนได้จึงควรพูดถึงพฤติกรรมที่เห็นในงานชิ้นที่ระบุได้ เช่น "รายงานฉบับนี้ส่งช้าสองวัน" แทนการสรุปเป็นนิสัยประจำตัว
