ร้านที่โฆษณาว่าเป็นพื้นที่ปลอดฝุ่นกำลังให้ข้อมูลเรื่องสุขภาพกับลูกค้า ข้อความนั้นต้องมีตัวเลขที่วัดได้รองรับ และควรระบุว่าวัดอย่างไร เพราะอากาศในร้านที่มีคนเปิดประตูเข้าออกตลอดวันไม่มีทางไม่มีฝุ่นเลย
ข้อความที่ตรวจสอบได้ต่างจากข้อความกว้าง ๆ ตรงที่ลูกค้าเทียบกับของจริงได้
| ข้อความกว้าง ๆ |
ข้อความที่ตรวจสอบได้ |
| ปลอดฝุ่น 100% |
ค่า PM2.5 ในร้านวัดที่จุดกลางร้านทุกชั่วโมง แสดงบนจอหน้าร้าน |
| อากาศบริสุทธิ์ |
ใช้เครื่องฟอกอากาศตามขนาดห้อง และเปลี่ยนแผ่นกรองตามรอบที่ผู้ผลิตกำหนด |
| หนีฝุ่นมาที่นี่ |
ค่าในร้านเฉลี่ยวันนี้เทียบกับค่ามาตรฐาน 37.5 ของทางการ |
หลักการเขียนข้อความขายให้ไม่เกินจริงอธิบายไว้ในCopywriter คืออะไร เขียนอย่างไรให้ขายได้โดยไม่เกินจริง
การโฆษณาว่าร้านหนีฝุ่นได้เสี่ยงต่อภาพลักษณ์อย่างไร
ข้อความที่ใช้ความทุกข์จากฝุ่นเป็นจุดขายอาจถูกมองว่าหาประโยชน์จากปัญหาของคนในเมือง โดยเฉพาะเมื่อค่าฝุ่นอยู่ระดับสีแดงและมีผู้ป่วยเพิ่มขึ้น ข้อความที่ปลอดภัยกว่าคือบอกข้อเท็จจริงว่าร้านทำอะไร เช่น ค่าที่วัดได้ในร้าน และบริการที่ลดการออกนอกอาคาร เช่น สั่งล่วงหน้าหรือจัดส่ง ข้อความแบบนี้ช่วยให้ลูกค้าเลือกได้เอง และไม่ต้องอ้างความรู้สึกของใคร
ปัญหาฝุ่นของเชียงใหม่มีที่ทางในเอกสารระดับประเทศแล้ว กรอบการพัฒนาภาคเหนือข้อ 7 ในผังนโยบายระดับประเทศ (พ.ศ. 2569-2580) ให้ส่งเสริมการแก้ปัญหาหมอกควันและลดปัญหาสิ่งแวดล้อมเมือง (หน้า 41 ของเอกสารแนบท้าย) ผังนับเชียงใหม่เป็น 1 ใน 10 พื้นที่เฝ้าระวังและควบคุมคุณภาพอากาศตามรายงานสถานการณ์มลพิษปี 2564 (หน้า 206) และใส่เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน และแม่ฮ่องสอนไว้ในรายชื่อเขตควบคุมมลพิษ 18 พื้นที่ เฉพาะเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม (หน้า 195) ผังไม่ได้เปลี่ยนค่ามาตรฐาน 37.5 หรือระดับสีของดัชนีคุณภาพอากาศ แผนงานกลางแจ้งจึงยังผูกกับเกณฑ์ของกรมควบคุมมลพิษในหัวข้อต้นบท