ร้านงานคราฟต์และของตกแต่งในย่านถนนช้างม่อยขายให้ลูกค้าที่มาถึงหน้าร้านได้เพียงช่วงเวลาที่ลูกค้าอยู่ในเชียงใหม่ ซึ่งสถิติปี 2568 ระบุว่านักท่องเที่ยวที่ค้างคืนพักเฉลี่ย 2.73 วัน เมื่อค่าซื้อของต่อวันไม่เพิ่ม ช่องทางที่ขยายยอดได้คือการขายซ้ำหลังลูกค้ากลับไปแล้ว
ช่องทางนี้เริ่มจากการให้ลูกค้าติดตามร้านหรือสั่งซื้อซ้ำได้ง่ายตั้งแต่วันที่ซื้อครั้งแรก เช่น มีหน้าร้านออนไลน์ที่สินค้าตรงกับหน้าร้านจริง และแนบช่องทางสั่งซื้อไว้ในบรรจุภัณฑ์ แนวคิดการใช้ของที่ระลึกเป็นช่องทางขายซ้ำอธิบายไว้ในพลิกโฉม Phygital ท่องเที่ยวและของฝาก
แผนผังของผังเมืองรวมฉบับใหม่แบ่งย่านนี้ออกเป็นสามแบบ ในคูเมืองคือที่ดินอนุรักษ์ อศ.-2 สี่เหลี่ยมคูเมือง พื้นที่ระหว่างคูเมืองกับคลองแม่ข่าและลำคูไหว รวมถึงถนนวัวลาย คือ อศ.-3 กำแพงเมืองชั้นนอก ข้อ 30 ให้อาคารในสองบริเวณนี้สูงไม่เกิน 12 เมตร ใช้หลังคาตามแบบสถาปัตยกรรมพื้นเมืองล้านนา และให้อาคารพาณิชยกรรมหรือโรงแรมมีพื้นที่รวมไม่เกินหลังละ 2,000 ตารางเมตร ฝั่งตะวันออกของคลองแม่ข่าออกไปถึงแม่น้ำปิง ระหว่างถนนวิชยานนท์กับถนนท่าแพ ซึ่งมีตลาดต้นลำไยอยู่ในแนวเขต เป็นสีแดง พ.5-13 ข้อ 21 ของที่ดินประเภทนี้ไม่มีเรื่องทรงหลังคา และให้พื้นที่อาคารรวมได้ถึง 7 เท่าของแปลง ร้านคราฟต์ที่จะสร้างใหม่หรือปรับปรุงหน้าร้านในคูเมืองจึงต้องเผื่องบและเวลาออกแบบหลังคามากกว่าร้านฝั่งตลาดต้นลำไย
ร้านเล็กควรเก็บข้อมูลลูกค้านักท่องเที่ยวอย่างไร
เก็บเฉพาะข้อมูลที่ร้านจะใช้จริง เช่น ช่องทางแชทหรืออีเมลสำหรับส่งข่าวสินค้าใหม่ และบอกลูกค้าตั้งแต่ตอนขอว่าจะส่งอะไรและบ่อยแค่ไหน ร้านควรวัดผลจากยอดสั่งซื้อซ้ำผ่านช่องทางออนไลน์ในสามเดือนหลังลูกค้าซื้อครั้งแรก ถ้าไม่มีการสั่งซ้ำเลย ควรทบทวนว่าสินค้าหรือข้อความที่ส่งตรงกับสิ่งที่ลูกค้าซื้อไปหรือไม่