มาตรา 845 วรรคสองกำหนดว่านายหน้าจะได้รับชดใช้ค่าใช้จ่ายที่เสียไปเมื่อได้ตกลงกันไว้ และข้อนี้ใช้บังคับแม้สัญญาจะไม่ได้ทำกันสำเร็จ ค่าลงประกาศ ค่าถ่ายภาพ ค่าเดินทางพาลูกค้าดูทรัพย์ จึงเบิกจากเจ้าของได้เฉพาะเมื่อตกลงเรื่องนี้ไว้ก่อน
ส่วนอัตราค่าบำเหน็จ มาตรา 846 ใช้เมื่อคู่สัญญาไม่ได้กำหนดจำนวนไว้ โดยให้ถือว่าตกลงกันเป็นจำนวนตามธรรมเนียม ตัวบทไม่ได้กำหนดตัวเลขเปอร์เซ็นต์ใดไว้ และบทนี้ไม่พบประกาศของหน่วยงานรัฐที่กำหนดอัตรากลางของค่าคอมนายหน้าอสังหาริมทรัพย์
ค่าคอมนายหน้าอสังหาริมทรัพย์กี่เปอร์เซ็นต์
กฎหมายไม่ได้กำหนดอัตราค่าคอมนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ไว้เป็นเปอร์เซ็นต์ อัตราจึงมาจากการตกลงระหว่างเจ้าของทรัพย์กับนายหน้า ถ้าไม่ได้ตกลงจำนวนไว้ มาตรา 846 ให้ถือจำนวนตามธรรมเนียม ซึ่งเมื่อเกิดข้อพิพาท คู่ความต้องนำสืบว่าธรรมเนียมของทรัพย์ประเภทนั้นในพื้นที่นั้นเป็นเท่าไร การเขียนอัตราและฐานคำนวณลงในสัญญา เช่น ร้อยละเท่าไรของราคาซื้อขายตามสัญญา จึงตัดข้อถกเถียงเรื่องธรรมเนียมออกไปได้
รับฝากขายโดยไม่ได้คุยเรื่องค่าคอม นายหน้าเรียกได้ไหม
มาตรา 846 ถือว่ามีการตกลงค่าบำเหน็จโดยปริยาย ถ้ากิจการที่มอบหมายให้นายหน้าโดยพฤติการณ์คาดหมายได้ว่าทำเพื่อเอาค่าบำเหน็จ นายหน้าที่ประกอบอาชีพนี้และรับฝากขายตามปกติจึงเรียกค่าบำเหน็จตามธรรมเนียมได้แม้ไม่ได้คุยเรื่องอัตรา ส่วนคนรู้จักที่แนะนำผู้ซื้อให้โดยไม่มีพฤติการณ์ว่าทำเพื่อค่าตอบแทน อาจไม่เข้าเงื่อนไขนี้ ข้อเท็จจริงแต่ละรายจึงเป็นตัวตัดสิน
