การตลาดเฉพาะบุคคลบนโฆษณามีสองชั้น ชั้นแรกคือเลือกว่าใครเห็นโฆษณา เช่น คนที่เคยซื้อ คนที่เคยเข้าเว็บ หรือคนในพื้นที่ใกล้สาขา ชั้นที่สองคือเลือกว่าโฆษณาพูดอะไร นโยบายที่บทนี้อ่านควบคุมชั้นที่สอง
Meta ให้เหตุผลของนโยบายไว้ว่า โฆษณาที่ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับตัวคนอาจถูกมองว่ารุกล้ำ ทำให้ไม่สบายใจ หรือไม่ถูกต้อง นักการตลาดที่เลือกกลุ่มเป้าหมายได้แม่นจึงยังต้องเขียนข้อความเหมือนพูดกับคนทั่วไปในกลุ่มนั้น ไม่ใช่พูดกับคนที่ระบบรู้ข้อมูล
| ชั้นของการตลาดเฉพาะบุคคล |
คำถามที่นักการตลาดตอบ |
นโยบายนี้เกี่ยวไหม |
| เลือกกลุ่มเป้าหมาย |
ใครควรเห็นโฆษณานี้ |
ไม่ใช่เรื่องหลักของหน้านี้ มีนโยบายการเลือกกลุ่มเป้าหมายแยกต่างหาก |
| เขียนข้อความและภาพ |
โฆษณาพูดกับคนที่เห็นว่าอะไร |
เกี่ยวโดยตรง |
| เลือกข้อเสนอ |
โปรโมชันหรือสินค้าตัวไหนเหมาะกับกลุ่มนี้ |
เกี่ยวเมื่อข้อเสนอถูกเขียนให้อ้างถึงคุณลักษณะของผู้อ่าน |
| ตั้งหน้าปลายทาง |
คลิกแล้วไปที่ไหน |
ไม่อยู่ในขอบเขตของหน้านี้ |
ธุรกิจที่เลือกกลุ่มคนอายุ 50 ปีขึ้นไปเขียนถึงวัยของผู้อ่านได้ไหม
พูดถึงช่วงอายุแบบผ่าน ๆ ได้ แต่ห้ามบอกว่าผู้อ่านอยู่ในวัยนั้น นโยบายอนุญาตให้อ้างถึงเพศหรือช่วงอายุแบบผ่าน ๆ ข้อความที่ถามว่า "อายุเกินห้าสิบแล้วใช่ไหม" หรือเขียนว่า "คนวัยเดียวกับคุณ" ชี้ว่าแบรนด์รู้อายุของคนอ่าน
เลือกกลุ่มจากรายชื่อลูกค้าเดิมแล้ว ข้อความต้องเขียนต่างจากโฆษณาทั่วไปไหม
ต้องระวังมากขึ้น เพราะนักการตลาดรู้ว่าทุกคนในรายชื่อเคยซื้ออะไร และมักอยากเขียนข้อความที่อ้างถึงสิ่งนั้น ข้อความอย่าง "ขอบคุณที่เป็นลูกค้าของเรา" ไม่แตะคุณลักษณะใดในรายการ แต่ถ้ารายชื่อนั้นมาจากคลินิกหรือร้านยา ข้อความที่อ้างถึงการรักษาครั้งก่อนเท่ากับบอกเป็นนัยว่ารู้ข้อมูลสุขภาพ รายชื่อลูกค้าเดิมเหมาะกับข้อเสนอที่พูดถึงร้าน เช่น สาขาใหม่หรือบริการใหม่ มากกว่าข้อความที่พูดถึงสิ่งที่ลูกค้าเคยซื้อ
