บริษัททัวร์ เอเจนซีขายตั๋ว และร้านที่ขายของให้คนไทยก่อนบินไปต่างประเทศ คือคนที่บทนี้เขียนถึง บทนี้ใช้สถิติคนไทยที่เข้าญี่ปุ่นเป็นตัวอย่างของฤดูขาย แล้วต่อด้วยสองเรื่องที่ลูกค้าทัวร์ต่างประเทศตรวจได้เองก่อนโอนเงิน คือเลขที่ใบอนุญาตของบริษัทกับการขึ้นทะเบียนของหัวหน้าทัวร์ ส่วนตลาดเที่ยวในประเทศ แคมป์ปิ้ง และนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เข้ามาเที่ยวไทยเป็นอีกเรื่อง ไม่อยู่ในบทนี้
โพสต์ขายทัวร์ญี่ปุ่นช่วงสงกรานต์หน้าตาคล้ายกันแทบทุกโพสต์ มีราคาตัวใหญ่ วันเดินทางสามสี่รอบ รูปซากุระ และปุ่มทักแชตเพื่อจองที่นั่ง ลูกค้าเลื่อนดูจนสุดโพสต์ก็ยังไม่เจอชื่อบริษัทเต็มหรือเลขที่ใบอนุญาต ถ้าถามในแชต แอดมินส่งรูปถ่ายใบอนุญาตมาให้หนึ่งรูป และบอกว่าหัวหน้าทัวร์ "มีประสบการณ์สิบปี" ลูกค้าต้องตัดสินใจโอนมัดจำจากข้อมูลเท่านี้ ช่องว่างตรงนี้เป็นทั้งความเสี่ยงของลูกค้าและโอกาสของบริษัทที่ทำถูกกฎหมายอยู่แล้ว
ข้อกฎหมายในบทนี้มาจากพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551 และฉบับแก้ไข (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2559 ที่กรมการท่องเที่ยวเผยแพร่ ส่วนตัวเลขคนไทยที่ไปญี่ปุ่นมาจากตารางผู้เดินทางเข้าญี่ปุ่นรายเดือนแยกสัญชาติของ JNTO




