ครอบครัวที่ส่งลูกไปเรียนต่างประเทศตัดสินใจครั้งใหญ่จากข้อมูลที่ส่วนมากมาจากคนกลาง ทั้งตัวแทนแนะแนว โรงเรียนกวดวิชาภาษา และสถานศึกษาปลายทาง บทนี้เขียนให้ธุรกิจที่ทำการตลาดถึงครอบครัวกลุ่มนี้ เช่น ตัวแทนแนะแนวการศึกษา สถาบันสอนภาษา ผู้ให้บริการที่พัก และบริการการเงินข้ามประเทศ ได้เห็นว่าประเทศปลายทางเขียนกติกาเรื่องความถูกต้องของข้อมูลไว้อย่างไร ข้อมูลหลักมาจากฐานข้อมูลของสถาบันสถิติ UNESCO และตัวบทกฎหมายของรัฐบาลออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา
กติกาในบทนี้เป็นของประเทศปลายทาง ไม่ได้บังคับธุรกิจไทยโดยตรง แต่เป็นมาตรฐานที่สถานศึกษาปลายทางใช้กำกับตัวแทนของตัวเอง ธุรกิจไทยที่เป็นคู่ค้าของสถานศึกษาเหล่านั้นจึงต้องทำตามผ่านสัญญา และธุรกิจที่ไม่ได้เป็นคู่ค้าก็ใช้เป็นเกณฑ์วัดว่าข้อความโฆษณาของตัวเองให้ข้อมูลครบแค่ไหน
