ทีมขายของโชว์รูมอยากได้เบอร์โทรของทุกคนที่มาทดลองขับรถรุ่นใหม่ เพราะคนที่ยอมเสียเวลามาขับคือลูกค้าที่ใกล้ตัดสินใจที่สุด ฟอร์มลงทะเบียนหน้างานจึงมักมีช่องให้กรอกทุกอย่างรวมกันในแผ่นเดียว แล้วมีข้อความเล็ก ๆ ด้านล่างว่ายินยอมให้ติดต่อกลับ ปัญหาคือฟอร์มแบบนี้อาจทำให้ความยินยอมทั้งหมดใช้ไม่ได้ บทนี้แยกให้เห็นว่าข้อมูลไหนเก็บได้เพื่อจองคิวขับ ข้อมูลไหนต้องขอความยินยอมแยก และรายชื่อหลังจบงานควรเดินทางไปถึงทีมขายอย่างไร
ตัวบทในบทนี้มาจากพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฉบับที่เผยแพร่บนเว็บไซต์ สคส. (เปิดอ่านมาตรา 19 และ 24 วันที่ 27 ก.ย. 2569) และรายการงานที่ทีมรับทำมาจากหน้าบริการจัดอีเวนต์ของ PHYGITAL AGENCY บทนี้ไม่พูดถึงเรื่องป้ายทะเบียนรถทดลองขับ เพราะไม่ได้อ่านเอกสารฉบับเต็มของกรมการขนส่งทางบก โชว์รูมแต่ละแห่งควรให้ฝ่ายกฎหมายของตัวเองตรวจฟอร์มก่อนใช้จริง
ฉบับเดิมของหน้านี้พูดถึงการส่งลีดให้ทีมขายโดยไม่มีเงื่อนไขทางกฎหมายกำกับ ฉบับนี้เริ่มจากตัวฟอร์ม เพราะฟอร์มที่ออกแบบผิดตั้งแต่หน้างานทำให้รายชื่อทั้งงานใช้ต่อไม่ได้
