นิทรรศการออนไลน์เล่าว่าพิพิธภัณฑ์เริ่มปรับการจัดแสดงใหม่ในเดือนมีนาคม 2001 โดยตั้งใจให้เรื่องกลับมาอยู่ที่ชีวิตในและรอบเรือนล้านนาช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ผู้ออกแบบนิทรรศการซึ่งเคยเป็นหัวหน้าทีมออกแบบให้พิพิธภัณฑ์ใหม่หลายแห่งในฝรั่งเศสเสนอให้ใส่ภาพและเสียงดั้งเดิมไว้ในพื้นที่จัดแสดง ทีมวิจัยใช้เวลาตามหานักดนตรีและผู้ประกอบพิธีที่ยังเหลืออยู่ แล้วบันทึกเสียงมาใช้ในห้าจุดของเรือน
| จุดในเรือน |
สิ่งที่ผู้ชมได้ยินหรือได้เห็น |
| ชานทางเข้า |
เพลงจ๊อยและเสียงพิณเปี๊ยะ ดนตรีเกี้ยวพาราสี ตั้งแต่เดินเข้าใกล้ |
| ห้องโถงกลาง |
จอ LCD ขนาดเล็กฉายภาพยนตร์สั้นเรื่องมรดกทางฝ่ายหญิงของเรือน เสียงเล่าประวัติครอบครัวเป็นภาษาเหนือ |
| ครัว |
ภาพยนตร์วนซ้ำของแม่จำปาในชุดสมัยนั้น ทำแกงแคกบในครัวที่ผู้ชมยืนอยู่ พร้อมขยายเสียงการทำอาหาร |
| ยุ้งข้าว |
เสียงสวดเรียกขวัญข้าวและขวัญควายของพ่อหนานประพัฒน์ |
| ใต้ถุนเรือน |
แอนิเมชันสามมิติเรื่องหมู่บ้านล้านนา ปิดท้ายด้วยวิธีสร้างเรือนล้านนา |
ที่มา: นิทรรศการออนไลน์ Kamthieng House Museum ของพิพิธภัณฑ์เรือนคำเที่ยงบน Google Arts & Culture
การจัดวางของก็เปลี่ยนตามแนวคิดเดียวกัน นิทรรศการอธิบายว่าพิพิธภัณฑ์ผสมการจัดแสดงแบบพิพิธภัณฑ์เข้ากับบรรยากาศของบ้านจริง ใช้การออกแบบแสงและการจัดวางสร้างภาพที่มีพลัง วัตถุถูกจัดกลุ่มหลวม ๆ ตามธีมของแต่ละส่วนของเรือน โดยไม่จำเป็นต้องตรงกับหน้าที่เดิมของห้องนั้นทุกชิ้น เกณฑ์เลือกของคือความงามและการเป็นหน้าต่างไปสู่ธีมหลักของวัฒนธรรมล้านนา และก่อนเริ่มงานก่อสร้างครั้งใหญ่ พิพิธภัณฑ์เชิญผู้ประกอบพิธีมาทำพิธีตามธรรมเนียมเรือนล้านนา พร้อมดูแลการบูรณะหิ้งบูชาในเรือน
แอนิเมชันใต้ถุนเรือนมีตุ๊กแกชื่อต๊อกโตเป็นตัวเดินเรื่อง ออกแบบโดยสตูดิโอ Imagimax และพิพิธภัณฑ์ใช้เรื่องเดียวกันไปโปรโมตในงานการศึกษานอกสถานที่ด้วย ทีมพิพิธภัณฑ์เขียนไว้ชัดว่าเทคโนโลยีเหล่านี้เป็นเพียงส่วนเสริมที่ไม่เด่นเกินสารด้านการศึกษา และใช้เพราะต้องสื่อสารกับผู้ชมรุ่นใหม่ ระบบจัดแสดงถูกออกแบบใหม่ให้รองรับบทใหม่ โดยรักษาพื้นที่สถาปัตยกรรมเดิมไว้ครบ
ใส่จอและลำโพงในอาคารเก่าอย่างไรไม่ให้เสียบรรยากาศ
เรือนคำเที่ยงใช้สามหลัก คือเลือกเนื้อหาที่ผูกกับห้องนั้นจริง เช่นภาพคนทำอาหารในครัวเดียวกัน วางจอให้เล็กและไม่เด่น ตามที่นิทรรศการใช้คำว่า discreet และให้งานใต้ถุนซึ่งเป็นส่วนการศึกษารับเนื้อหาที่ยาวกว่า อาคารเก่าที่เปิดเป็นร้านหรือที่พักใช้หลักเดียวกันได้ ให้เรื่องบนจอเป็นของพื้นที่ตรงนั้น แทนการติดจอโฆษณาทั่วไป
