ทุกคืนวันเสาร์ วงเร็กเก้เล่นอยู่ในร้านอาหารริมทะเลแห่งหนึ่ง และเมนูกับป้ายหน้าร้านใช้ภาพและคำจากวัฒนธรรมจาเมกา ลูกค้าชอบบรรยากาศ แต่เจ้าของเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่ร้านหยิบมาใช้เป็นของใคร และควรให้เครดิตอย่างไร คำถามเดียวกันเกิดกับโรงแรมที่ชวนวงดนตรีพื้นบ้านของชุมชนรอบโรงแรมมาเล่นต้อนรับแขกเช่นกัน
จาเมกาตอบคำถามนี้ไว้ในเอกสารราชการฉบับหนึ่ง บทนี้ใช้แฟ้มเสนอชื่อ "Reggae music of Jamaica" บนเว็บไซต์มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของ UNESCO เป็นแหล่งหลัก แฟ้มนี้ยาว 21 หน้า เดินตามหัวข้อที่ UNESCO ให้รัฐผู้เสนอตอบ ตั้งแต่ใครเป็นเจ้าของไปจนถึงหลักฐานความยินยอม ส่วนแนวเพลงที่แฟ้มระบุว่าส่งอิทธิพลเข้ามาในเร็กเก้อยู่ในบทแนวเพลง R&B Soul




