ฝ่ายการตลาดของแบรนด์อาหาร ความงาม และไลฟ์สไตล์ที่อยากขายให้ผู้บริโภคจีนผ่านคลิปของครีเอเตอร์บน Douyin หรือ Xiaohongshu ต้องตอบสองคำถามก่อนจ่ายเงิน คือกลุ่มผู้ซื้อที่เรียกกันว่าชนชั้นกลางจีนมีรายได้เท่าไรจริง และคลิปที่ครีเอเตอร์ทำให้ต้องทำตามกติกาโฆษณาของจีนข้อไหน บทนี้ตอบข้อแรกด้วยสถิติรายได้ทางการปี 2568 และตอบข้อหลังด้วยระเบียบโฆษณาอินเทอร์เน็ตที่ใช้บังคับกับโพสต์ในจีนตั้งแต่ปี 2566
ลองดูกรณีแบรนด์ขนมไทยที่จ้างครีเอเตอร์จีนทำคลิปชิมขนม แนบลิงก์ร้านค้าไว้ใต้คลิป ครีเอเตอร์เล่าเหมือนรีวิวส่วนตัวโดยไม่บอกว่าได้เงินค่าจ้าง ในไทยคลิปแบบนี้อาจดูเป็นเรื่องปกติ แต่ในจีน ระเบียบที่มีผลตั้งแต่ปี 2566 ถือว่ารีวิวที่แนบลิงก์ซื้อเป็นโฆษณาที่ต้องติดป้ายให้ผู้ชมเห็น และถ้าไม่ติด ผู้เผยแพร่ถูกปรับได้
เอกสารที่บทนี้ใช้คือแถลงการณ์สถิติเศรษฐกิจและสังคมจีนประจำปี 2568 ซึ่งออกเมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2569 กับระเบียบการบริหารโฆษณาอินเทอร์เน็ต คำสั่งที่ 72 ของหน่วยงานกำกับตลาดระดับชาติของจีน (SAMR) ในราชกิจจาของคณะรัฐมนตรีจีน คำแปลตัวบทในบทนี้เป็นของทีมผู้เขียน




