แผนอนุรักษ์ยกข้อความของ Aalto ที่เขียนอธิบายห้องผู้ป่วยตอนอาคารเสร็จ และบทความ "The Humanizing of Architecture" ที่เขาเขียนภายหลัง ในบทความหลัง Aalto อธิบายว่าห้องธรรมดาเป็นห้องของคนแนวตั้ง แต่ห้องผู้ป่วยเป็นห้องของคนแนวนอน สี แสง ความร้อน และองค์ประกอบอื่นจึงต้องออกแบบจากท่านั้น ตารางด้านล่างเดินรอบเตียงตามลำดับที่ผู้ป่วยรับรู้
| จุด |
สิ่งที่ Aalto ทำ |
เหตุผลตามเอกสาร |
| เพดาน |
ทาสีเข้มกว่าผนัง ผนังสีอ่อน ใช้สีกึ่งด้าน |
เพดานเป็นภาพเดียวที่ผู้ป่วยนอนมองอยู่หลายสัปดาห์ ต้องให้ความรู้สึกสงบ |
| ไฟ |
ไฟหลักติดเหนือศีรษะตรงรอยต่อผนังกับเพดาน |
แหล่งแสงอยู่นอกมุมมองของคนนอน |
| ความร้อน |
หม้อน้ำร้อนแบบแผ่รังสีบนเพดาน ส่งความร้อนไปที่ปลายเท้า |
ศีรษะของผู้ป่วยไม่โดนความร้อนตรง ๆ |
| เสียง |
ผนังแข็งสามด้าน ผนังนุ่มดูดเสียงหนึ่งด้าน |
ปรับเสียงสะท้อนในห้อง |
| อ่างล้างหน้า |
ผู้ป่วยแต่ละคนมีอ่างของตัวเอง น้ำจากก๊อกกระทบอ่างเป็นมุมแคบเสมอ |
อ่างทำงานโดยไม่มีเสียง ไม่รบกวนเตียงข้าง ๆ |
หน้าต่างรับแดดเช้ามากและแดดบ่ายน้อย มีมู่ลี่ภายนอกกันความร้อนเกิน ตำแหน่งหน้าต่างและประตูคิดจากตำแหน่งเตียงด้วย ส่วนสีภายในอาคารทั้งพื้นบันไดสีเหลือง ผนังทางเดินหลายสี เพดานห้องผู้ป่วยสีเข้ม และราวระเบียงสีส้ม Aalto ออกแบบร่วมกับศิลปินตกแต่ง Eino Kauria
ทำไม Aalto ถึงทาเพดานห้องผู้ป่วยสีเข้ม
Aalto ทาเพดานห้องผู้ป่วยให้เข้มกว่าผนัง เพราะเพดานคือสิ่งเดียวที่คนนอนป่วยเห็นตลอดหลายสัปดาห์ เขาเขียนว่าสีเพดานต้องเลือกเป็นพิเศษให้เหมาะกับการเป็นภาพเดียวของผู้ป่วย และแผนอนุรักษ์บันทึกว่าเพดานที่เข้มกว่าให้ภาพรวมที่สงบกว่าเมื่อมองจากท่านอน ห้องทั่วไปที่ออกแบบให้คนยืนมักทำตรงข้าม คือเพดานสีขาวสว่างและไฟติดกลางเพดาน
