ไฟล์ของจังหวัดนับคนที่พักอย่างน้อยหนึ่งคืนเป็นนักท่องเที่ยว และนับคนที่กลับภายในวันเดียวเป็นนักทัศนาจร ตัวเลขแยกประเภทมีถึงปี 2565 และบอกทิศทางชัด
| ปี |
คนไทยทั้งหมด |
นักทัศนาจรคนไทย (ไม่ค้างคืน) |
สัดส่วน |
| 2562 |
1,151,952 |
811,483 |
70.4% |
| 2565 |
1,105,681 |
840,647 |
76.0% |
ค่าใช้จ่ายต่อวันต่างกันตามประเภท ปี 2567 นักท่องเที่ยวคนไทยที่ค้างคืนใช้จ่ายเฉลี่ย 1,542.48 บาทต่อคนต่อวัน นักทัศนาจรคนไทยใช้จ่าย 925.41 บาท หรือราว 60% ของกลุ่มแรก และนักท่องเที่ยวคนไทยพักเฉลี่ย 1.84 วัน ถ้าคูณคร่าว ๆ นักท่องเที่ยวที่ค้างคืนหนึ่งคนจะใช้จ่ายต่อทริปราว 2,838 บาท หรือประมาณสามเท่าของนักทัศนาจรหนึ่งคน
ผลต่อธุรกิจคือช่วงเวลาขายสั้น ร้านอาหาร คาเฟ่ และร้านของฝากในเขตเมืองเก่าได้ลูกค้าระหว่างสายถึงบ่าย ส่วนที่พักต้องแข่งกับห้องที่ลูกค้าจองไว้ในเชียงใหม่แล้ว
ธุรกิจลำพูนควรวัดผลด้วยตัวเลขอะไรแทนจำนวนผู้มาเยือน
ใช้สองตัว คือค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อบิล และสัดส่วนลูกค้าที่กลับมาซ้ำภายในหนึ่งปี เพราะจำนวนผู้มาเยือนของจังหวัดขึ้นกับปัจจัยที่กิจการเดี่ยวควบคุมไม่ได้ ทั้งมาตรการรัฐและกระแสของเชียงใหม่ ส่วนสองตัวนี้ขยับตามสิ่งที่ร้านเปลี่ยนเองได้ คือเมนู ราคา และการจัดของขาย ร้านที่เก็บสองตัวเลขนี้ทุกเดือนจะเห็นผลของการปรับภายในไม่กี่เดือน ขณะที่ตัวเลขระดับจังหวัดออกปีละครั้งและอ่านย้อนกลับมาที่ร้านไม่ได้
