# การตลาดในลำพูน ครัวเรือนคนโรงงานจ่ายค่าเดินทางและสื่อสาร 25%

> ที่มา: https://phygital.co.th/insights/lamphun-local-marketing-industrial-town-consumer-behavior · เผยแพร่ 9 มิถุนายน 2569 · อ่าน 11 นาที · โดย PARANATH PANARATANA

ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิตในลำพูนใช้เงินเดือนละ 19,828 บาทในปี 2566 และหนึ่งในสี่เป็นค่าเดินทางกับค่าสื่อสาร เจ้าของร้านเลือกช่องทางและคำค้นอย่างไรจากตัวเลขชุดนี้

## Key Takeaways

- **ครัวเรือนลำพูนที่หัวหน้าครัวเรือนเป็นลูกจ้างสายการผลิต ก่อสร้าง และเหมืองแร่ ใช้จ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภคเฉลี่ย 19,828 บาทต่อเดือนในปี 2566** — เป็นค่าอาหารและเครื่องดื่ม 41.7% และค่าเดินทางกับการสื่อสาร 25.3% หรือ 5,015 บาท
- **ครัวเรือนที่ไม่ได้ทำงานเชิงเศรษฐกิจใช้จ่าย 15,543 บาท และมีค่าเดินทางกับการสื่อสารเพียง 16.8%** — สัดส่วนอาหารของสองกลุ่มใกล้กัน แต่เงินที่จ่ายให้การเดินทางและโทรศัพท์ต่างกันราวสองเท่า
- **ลำพูนมีตลาดที่ได้รับใบอนุญาตจัดตั้ง 124 แห่งในไฟล์ปี 2568** — เทศบาลตำบลบ้านกลางมีมากที่สุด 7 แห่ง ชื่อตลาดเหล่านี้คือจุดสังเกตที่ร้านรอบ ๆ ใช้ประกอบคำค้นและข้อมูลที่ตั้งได้

บทนี้เขียนให้เจ้าของร้านและผู้ประกอบการขนาดเล็กในลำพูนที่ต้องตัดสินใจว่าจะใช้งบการตลาดก้อนเล็กไปกับช่องทางไหน ก่อนเลือกช่องทาง เจ้าของร้านต้องรู้ว่าลูกค้าในพื้นที่ใช้เงินกับอะไรอยู่แล้ว และเดินทางไปซื้อของที่ไหนเป็นประจำ ลำพูนมีข้อมูลสองชุดที่ตอบคำถามนี้ได้ในระดับจังหวัด คือผลสำรวจค่าใช้จ่ายครัวเรือนแยกตามอาชีพของหัวหน้าครัวเรือน และรายชื่อตลาดที่ได้รับใบอนุญาตพร้อมพิกัด

ชุดแรกคือ[ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อเดือนของครัวเรือน](https://lamphun.gdcatalog.go.th/dataset/nso51%5Fspb0804) ซึ่งสำนักงานสถิติจังหวัดลำพูนสรุปจากผลสำรวจครัวเรือนสามรอบ คือปี 2562 2564 และ 2566 ชุดที่สองคือ[ตลาดที่ได้รับใบอนุญาตจัดตั้งตลาด](https://lamphun.gdcatalog.go.th/dataset/dataset%5F11%5F02) ที่สำนักงานท้องถิ่นจังหวัดลำพูนรวบรวม ส่วนการกระจายตัวของประชากรรายตำบลซึ่งบอกว่าครัวเรือนแต่ละแบบอยู่ตรงไหน อยู่ใน[ประชากรลำพูน ผู้สูงอายุ 29.55% แต่ตำบลโรงงานมีแค่ 17.8%](https://phygital.co.th/insights/lamphun-population-factory-workers-hidden-purchasing-power)

## ครัวเรือนลำพูนแต่ละอาชีพใช้เงินเดือนละเท่าไร

ไฟล์ของสำนักงานสถิติจังหวัดแยกครัวเรือนตามอาชีพของหัวหน้าครัวเรือน และแยกค่าใช้จ่ายเป็นสิบกว่าหมวด ตารางนี้รวมเฉพาะค่าใช้จ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภคของปี 2566

| หัวหน้าครัวเรือน                        | อุปโภคบริโภครวม (บาท/เดือน) | อาหารและเครื่องดื่ม | เดินทางและสื่อสาร | รักษาพยาบาล |
| ----------------------------------------- | ----------------------------- | ---------------------- | -------------------- | ------------ |
| ลูกจ้างสายการผลิต ก่อสร้าง เหมืองแร่  | 19,828                        | 8,269 (41.7%)          | 5,015 (25.3%)        | 107          |
| ลูกจ้างเสมียน พนักงานขาย และให้บริการ | 18,073                        | 7,715 (42.7%)          | 3,366 (18.6%)        | 290          |
| ผู้ประกอบธุรกิจของตนเองนอกภาคเกษตร | 24,118                        | 8,919 (37.0%)          | 5,955 (24.7%)        | 476          |
| เกษตรกรที่เป็นเจ้าของที่ดิน           | 18,048                        | 7,661 (42.4%)          | 3,287 (18.2%)        | 297          |
| ไม่ได้ทำงานเชิงเศรษฐกิจ               | 15,543                        | 6,390 (41.1%)          | 2,609 (16.8%)        | 286          |

ร้อยละในตารางคิดจากยอดอุปโภคบริโภครวมของแต่ละกลุ่ม ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิตจ่ายค่าอาหารสูงกว่าครัวเรือนที่ไม่ได้ทำงาน 1,879 บาทต่อเดือน แต่จ่ายค่าเดินทางและสื่อสารสูงกว่า 2,406 บาท ช่องว่างใหญ่ที่สุดระหว่างสองกลุ่มจึงอยู่ที่หมวดนี้ ไม่ใช่หมวดอาหาร

### หมวดการเดินทางและการสื่อสารรวมค่าอะไรบ้าง

ตามการจัดหมวดของการสำรวจ หมวดนี้รวมค่ายานพาหนะ ค่าน้ำมัน ค่าโดยสาร และค่าโทรศัพท์กับอินเทอร์เน็ตไว้ด้วยกัน ไฟล์ของจังหวัดไม่ได้แยกย่อยสี่อย่างนี้ออกจากกัน บทนี้จึงบอกได้ว่าครัวเรือนสายการผลิตใช้เงินกับหมวดนี้เดือนละ 5,015 บาท ส่วนครัวเรือนลูกจ้างงานขนส่งและงานพื้นฐานจ่ายสูงกว่าที่ 7,056 บาทหรือ 32.0% แต่บอกไม่ได้ว่าส่วนไหนเป็นค่าน้ำมันและส่วนไหนเป็นค่าอินเทอร์เน็ต ร้านที่อยากรู้สัดส่วนนี้ของลูกค้าตัวเองต้องถามลูกค้าโดยตรง

## ห้าปีที่ค่าใช้จ่ายของแต่ละกลุ่มขยับไม่เท่ากัน

ไฟล์เดียวกันมีปี 2562 ให้เทียบ ค่าใช้จ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภครวมของสามกลุ่มหลักเปลี่ยนไปดังนี้

| หัวหน้าครัวเรือน                       | 2562   | 2566   | เปลี่ยนแปลง |
| ---------------------------------------- | ------ | ------ | ----------- |
| ลูกจ้างสายการผลิต ก่อสร้าง เหมืองแร่ | 18,654 | 19,828 | +6.3%       |
| เกษตรกรที่เป็นเจ้าของที่ดิน          | 12,567 | 18,048 | +43.6%      |
| ไม่ได้ทำงานเชิงเศรษฐกิจ              | 12,044 | 15,543 | +29.1%      |

ครัวเรือนเกษตรกรเจ้าของที่ดินขยับมากที่สุด ส่วนครัวเรือนสายการผลิตแทบคงที่ และสัดส่วนค่าเดินทางกับการสื่อสารของกลุ่มนี้ลดจาก 29.2% เป็น 25.3%

### ตัวเลขนี้แปลว่าลูกค้าเกษตรกรมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่

ยังสรุปแบบนั้นไม่ได้ ตัวเลขเป็นค่าเฉลี่ยจากครัวเรือนตัวอย่าง และสองปีที่เทียบกันเก็บในสภาพเศรษฐกิจต่างกัน ไฟล์ไม่ได้บอกจำนวนครัวเรือนตัวอย่างของแต่ละกลุ่ม การเปลี่ยนแปลงระดับสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในกลุ่มเล็กอาจมาจากครัวเรือนตัวอย่างชุดใหม่ ร้านที่ขายให้เกษตรกรควรใช้ตัวเลขนี้เป็นเหตุผลให้ทดลองข้อเสนอใหม่ ไม่ใช่เหตุผลให้ขึ้นราคา

### ครัวเรือนสายการผลิตที่เป็นหนี้ กู้ไปใช้กับอะไร

ไฟล์[หนี้สินเฉลี่ยต่อครัวเรือนที่เป็นหนี้](https://lamphun.gdcatalog.go.th/dataset/nso51%5Fspb0807) ปี 2566 ของสำนักงานสถิติจังหวัดลำพูนแยกหนี้ตามวัตถุประสงค์ ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิต ก่อสร้าง และเหมืองแร่ที่เป็นหนี้ มีหนี้เพื่อซื้อหรือเช่าบ้านและที่ดินเฉลี่ย 189,005 บาท หนี้เพื่อทำธุรกิจ 113,414 บาท และหนี้เพื่อใช้จ่ายอุปโภคบริโภคในครอบครัวเพียง 9,207 บาท เกือบทั้งหมดเป็นหนี้ในระบบ 315,944 บาท มีหนี้นอกระบบ 1,882 บาท ตัวเลขนี้บอกร้านที่ขายสินค้าราคาสูงให้กลุ่มนี้ว่าภาระหลักของครัวเรือนคือบ้านและที่ดิน ส่วนหนี้จากการซื้อของใช้ในบ้านมีสัดส่วนต่ำ ข้อเสนอผ่อนชำระจึงควรคิดจากภาระนี้ ไม่ใช่คิดว่าลูกค้าผ่อนของอยู่หลายรายการแล้ว

## ตลาด 124 แห่งที่ได้รับใบอนุญาต

ไฟล์ปี 2568 มี 125 แถว ตัดแถวที่ชื่อตลาดและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซ้ำกันแล้วเหลือ 124 แห่ง แยกตามอำเภอได้ดังนี้

| อำเภอ           | ตลาดที่ได้รับใบอนุญาต | ประชากรตามทะเบียน 2568 | ตลาดต่อประชากรหนึ่งหมื่นคน |
| --------------- | -------------------------- | ------------------------ | ------------------------------- |
| เมืองลำพูน     | 42                         | 147,190                  | 2.9                             |
| ป่าซาง          | 26                         | 50,656                   | 5.1                             |
| แม่ทา           | 17                         | 36,621                   | 4.6                             |
| บ้านโฮ่ง        | 14                         | 37,070                   | 3.8                             |
| บ้านธิ         | 9                          | 16,697                   | 5.4                             |
| ลี้             | 8                          | 67,160                   | 1.2                             |
| ทุ่งหัวช้าง     | 5                          | 19,830                   | 2.5                             |
| เวียงหนองล่อง | 4                          | 15,904                   | 2.5                             |

ประชากรในตารางเป็นผลรวมกลุ่มอายุจากไฟล์ทะเบียนราษฎรรายตำบลปี 2568 ของที่ทำการปกครองจังหวัด อำเภอลี้มีคนมากเป็นอันดับสองของจังหวัด แต่มีตลาดที่ได้รับใบอนุญาตเพียง 1.2 แห่งต่อประชากรหนึ่งหมื่นคน ต่ำที่สุดในแปดอำเภอ ส่วนป่าซางกับบ้านธิมีมากกว่าห้าแห่ง ตัวเลขนี้นับเฉพาะตลาดที่ขอใบอนุญาต ร้านชำและแผงริมทางไม่อยู่ในไฟล์ ผู้ที่จะเปิดร้านในอำเภอลี้จึงควรลงไปนับจุดซื้อขายจริงรอบทำเลก่อนสรุปว่าพื้นที่ยังไม่มีคู่แข่ง

ชื่อตลาด 35 แห่งมีคำว่า "นัด" ซึ่งบอกว่าเปิดเป็นวันหรือเป็นรอบ ไม่ได้เปิดทุกวัน เทศบาลตำบลบ้านกลาง ตำบลเดียวกับที่นิคมอุตสาหกรรมภาคเหนือตั้งสำนักงาน มีตลาดในไฟล์ 7 แห่ง มากที่สุดในบรรดาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั้งจังหวัด ตามด้วยเทศบาลตำบลศรีเตี้ยในอำเภอบ้านโฮ่ง 6 แห่ง

### ชื่อตลาดช่วยให้ร้านถูกค้นเจอได้อย่างไร

ชื่อตลาดเป็นจุดสังเกตที่คนในพื้นที่รู้จักอยู่แล้ว ร้านที่อยู่ใกล้ตลาดควรใส่ชื่อตลาด ชื่อตำบล และเวลาที่ตลาดเปิดไว้ในข้อมูลที่ตั้งและในหน้าของร้าน เพื่อให้ร้านมีโอกาสขึ้นในผลค้นหาที่ลูกค้าพิมพ์ชื่อจุดนั้น ไฟล์ของจังหวัดมีพิกัดละติจูดและลองจิจูดของทุกตลาด เจ้าของร้านจึงวัดระยะจากร้านถึงตลาดที่ใกล้ที่สุดได้เองก่อนเลือกว่าจะใช้ชื่อตลาดไหน

## ตัวเลขสำรวจครัวเรือนบอกอะไรไม่ได้

ผลสำรวจชุดนี้มีประโยชน์ แต่มีขอบเขตสี่ข้อที่ผู้ใช้ต้องรู้

1. **เป็นค่าเฉลี่ยระดับจังหวัด** ไม่แยกอำเภอหรือตำบล ครัวเรือนสายการผลิตในตำบลบ้านกลางกับในอำเภอลี้อาจใช้จ่ายต่างกัน
2. **บางกลุ่มไม่มีข้อมูล** แถวของลูกจ้างคนงานเกษตร ป่าไม้ และประมง ปี 2566 เป็นขีดทุกช่อง แปลว่าไม่มีตัวเลขเผยแพร่สำหรับกลุ่มนี้
3. **ไฟล์รายได้ในชุดเดียวกันติดป้ายกลุ่มต่างจากไฟล์ค่าใช้จ่าย** ไฟล์รายได้เขียนแถวอาชีพลูกจ้างไว้ใต้หัวข้อผู้ประกอบธุรกิจของตนเอง ส่วนไฟล์ค่าใช้จ่ายเขียนเป็นลูกจ้าง บทนี้จึงใช้เฉพาะไฟล์ค่าใช้จ่าย
4. **ไม่ได้บอกช่องทางซื้อ** ตัวเลขบอกว่าจ่ายกับหมวดไหน ไม่ได้บอกว่าซื้อจากร้านในตลาด ห้างในเมือง หรือแอปพลิเคชัน

### ร้านควรหาข้อมูลส่วนที่ขาดจากที่ไหน

จากลูกค้าของร้านเอง วิธีที่ต้นทุนต่ำคือถามลูกค้าที่ชำระเงินว่ามาจากตำบลไหนและรู้จักร้านจากช่องทางใด จดไว้ทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน บันทึกนี้เติมส่วนที่ผลสำรวจระดับจังหวัดไม่มี และใช้ตัดสินใจเรื่องงบได้ตรงกว่าค่าเฉลี่ยประเทศหรือค่าเฉลี่ยจังหวัด

## เลือกช่องทางและคำค้นจากหมวดที่ลูกค้าจ่ายจริง

ขั้นตอนนี้ใช้ข้อมูลเปิดสองชุดข้างบนกับบันทึกของร้านเอง

1. **ระบุว่าลูกค้าหลักอยู่ในกลุ่มอาชีพไหน** จากที่ตั้งร้านและเวลาที่ลูกค้าเข้ามา แล้วเปิดแถวของกลุ่มนั้นในตารางค่าใช้จ่าย
2. **ดูหมวดที่กลุ่มนั้นจ่ายสูง** เช่น ครัวเรือนสายการผลิตจ่ายค่าเดินทางและสื่อสารเดือนละ 5,015 บาท ร้านที่ขายบริการเกี่ยวกับรถ น้ำมัน หรือโทรศัพท์จึงอยู่ในหมวดที่ลูกค้ากลุ่มนี้มีงบอยู่แล้ว
3. **เลือกตลาดสองถึงสามแห่งที่ใกล้ร้านที่สุด** จากพิกัดในไฟล์ของจังหวัด แล้วใช้ชื่อตลาดเป็นจุดสังเกตในข้อมูลร้าน
4. **ตั้งคำค้นที่มีชื่อสินค้า ชื่อตำบล และชื่อตลาด** ประกอบกัน แล้วค่อยขยายไปคำระดับจังหวัดที่ร้านจากทุกอำเภอใช้ร่วมกัน
5. **วัดผลรายเดือน** จากจำนวนลูกค้าที่บอกว่าค้นเจอร้าน เทียบกับเดือนก่อนตั้งคำค้น

### ร้านเล็กที่ไม่มีเว็บไซต์ทำขั้นตอนนี้ได้หรือไม่

ทำได้ ข้อมูลที่ตั้งบนแผนที่ออนไลน์รองรับชื่อร้าน หมวดหมู่ เวลาเปิด และคำอธิบายสั้น ซึ่งใส่ชื่อตลาดและชื่อตำบลได้ กฎของแพลตฟอร์มเรื่องการตั้งชื่อร้านและการใส่คำค้นในชื่อ ซึ่งทำให้หมุดถูกระงับได้ถ้าทำผิด อยู่ใน[ปักหมุด Google Maps และ Local SEO กฎที่ทำให้หมุดถูกระงับ](https://phygital.co.th/insights/google-maps-local-seo-agency)

## ขายให้ครัวเรือนที่ตัวเลขบอกไว้แล้ว

ร้านขนาดเล็กในลำพูนไม่จำเป็นต้องเริ่มจากแบบสอบถามราคาแพง ผลสำรวจของจังหวัดบอกแล้วว่าแต่ละกลุ่มอาชีพจ่ายเงินกับหมวดไหน และไฟล์ตลาดบอกแล้วว่าคนในแต่ละตำบลไปซื้อของที่ไหน งานที่เหลือคือเลือกกลุ่มให้ตรงกับที่ตั้งร้าน แล้วใช้ชื่อพื้นที่ที่ลูกค้ารู้จักในทุกจุดที่ร้านถูกค้นเจอ

ร้านที่อยู่ในย่านเมืองเก่ามีลูกค้าอีกกลุ่มคือผู้มาเยือนที่เข้ามาช่วงสั้น ข้อมูลของกลุ่มนี้อยู่ใน[เที่ยวลำพูน คนส่วนใหญ่ไม่ค้างคืน ธุรกิจขายให้จบในวันเดียว](https://phygital.co.th/insights/lamphun-hariphunchai-old-town-landmarks-tourism) โครงสร้างการผลิตที่ทำให้ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิตเป็นลูกค้ากลุ่มใหญ่อยู่ใน[เศรษฐกิจลำพูน การผลิตครึ่งหนึ่งของ GPP ร้านอาหารไม่ถึง 1%](https://phygital.co.th/insights/lamphun-economy-industrial-gpp-per-capita-paradox) และสถานะของนิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่ในตำบลเดียวกับตลาดทั้งเจ็ดแห่งของบ้านกลาง อยู่ใน[เมกะโปรเจกต์ลำพูน ทางคู่ผ่านแค่หลักการ นิคมฯ 621 ไร่ไปก่อน](https://phygital.co.th/insights/lamphun-megaprojects-double-track-motorway-next-decade)

## สรุป

หนึ่งในสี่ของเงิน 19,828 บาทที่ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิตในลำพูนใช้ต่อเดือนในปี 2566 เป็นค่าเดินทางและการสื่อสาร สูงกว่าครัวเรือนที่ไม่ได้ทำงานเชิงเศรษฐกิจราวสองเท่าในหมวดนี้ ขณะที่ค่าอาหารของสองกลุ่มต่างกันไม่มาก จังหวัดมีตลาดที่ได้รับใบอนุญาต 124 แห่ง และบ้านกลางมีมากที่สุด 7 แห่ง ร้านเล็กจึงควรเลือกกลุ่มลูกค้าตามที่ตั้ง ใช้ชื่อตลาดกับชื่อตำบลเป็นคำค้น และเติมข้อมูลช่องทางด้วยการถามลูกค้าของตัวเอง

## คำถามที่พบบ่อย (FAQ)

### ค่าอาหารต่อเดือนของครัวเรือนลำพูนอยู่ที่เท่าไร

ขึ้นกับอาชีพของหัวหน้าครัวเรือน ผลสำรวจปี 2566 ของสำนักงานสถิติจังหวัดลำพูนระบุค่าอาหารและเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ตั้งแต่ 6,335 บาทในครัวเรือนที่ทำประมง ป่าไม้ และบริการทางการเกษตร ถึง 9,759 บาทในครัวเรือนลูกจ้างระดับผู้จัดการและวิชาชีพ ครัวเรือนลูกจ้างสายการผลิตอยู่ที่ 8,269 บาท

### ตลาดนัดในลำพูนหาข้อมูลได้จากที่ไหน

บัญชีข้อมูลจังหวัดลำพูนมีไฟล์ตลาดที่ได้รับใบอนุญาตจัดตั้งตลาดปี 2568 ระบุอำเภอ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ชื่อตลาด และพิกัด วันเปิดของตลาดนัดแต่ละแห่งไม่มีในไฟล์ ต้องถามองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือผู้ดูแลตลาด

### ควรแข่งคำค้นที่มีคำว่าลำพูนหรือคำที่มีชื่อตำบล

เริ่มจากคำที่มีชื่อตำบลและชื่อตลาดก่อน แล้ววัดเองว่าคำไหนแข่งยาก โดยค้นทั้งสองแบบแล้วนับว่าหน้าแรกมีร้านกี่ร้านที่ขายสินค้าแบบเดียวกันในรัศมีที่ลูกค้าเดินทางมาถึง คำที่มีร้านน้อยกว่าคือคำที่ควรทำก่อน เมื่อร้านติดอันดับคำระดับตำบลแล้วจึงขยายไปคำระดับอำเภอและจังหวัด

### ครัวเรือนผู้สูงอายุในลำพูนเข้าถึงได้ทางไหน

ผลสำรวจไม่ได้แยกครัวเรือนผู้สูงอายุ แต่กลุ่มที่ไม่ได้ทำงานเชิงเศรษฐกิจจ่ายค่าเดินทางและสื่อสารเพียง 2,609 บาทต่อเดือน ร้านที่ขายให้กลุ่มนี้ควรให้ความสำคัญกับข้อมูลที่ตั้งที่ญาติค้นเจอ และกับหน้าร้านในตลาดใกล้บ้าน สัดส่วนผู้สูงอายุรายตำบลอยู่ในบทประชากรลำพูนที่ลิงก์ไว้ต้นบท

### เอเจนซีในเชียงใหม่รับทำคำค้นให้ร้านในลำพูนได้หรือไม่

ได้ ทีมหลักของฟิจิทัล เอเจนซี อยู่ในเชียงใหม่ ทำงานกับลูกค้าในลำพูน ภาคเหนือ และกรุงเทพฯ งานตั้งคำค้นและรายงานอันดับทำผ่านออนไลน์ทั้งหมด การไปถ่ายภาพหน้าร้านหรือสำรวจตลาดรอบร้านนัดเป็นครั้ง

## คนที่อยู่ห่างร้านคุณห้านาทีค้นหาร้านแบบคุณด้วยคำไหน

ตั้งคำค้นจากชื่อตำบลและชื่อตลาดรอบร้าน แล้วติดตามอันดับรายเดือนกับ PHYGITAL AGENCY ทั้งร้านใกล้นิคมอุตสาหกรรมและร้านในตลาดนัดของอำเภอรอบนอก

- [นัดประชุมผ่าน Google Meet](https://calendar.app.google/DotQdE7Ca8LZG6Us5)
- [เพิ่มเพื่อนใน LINE](https://lin.ee/J8Qq8Do)